هفتمین دوره جام ملتهای آسیا در مهرماه ۱۳۵۹، برای فوتبال ایران فراتر از یک تورنمنت بود؛ آزمونی برای بقا در دل فاجعه. یکی از آمادهترین و پرستارهترین تیمهای تاریخ فوتبال ایران، با رویای دفاع از عنوان قهرمانی راهی کویت شد، اما در اواسط راه، ناگهان صدای آژیر قرمز، جای سوت داور را در قلب بازیکنان گرفت.
۳۱ شهریور ۱۳۵۹؛ وقتی اولین بمبها بر تن خاک نشست، تیم ملی در کویت بود. بازیکنانی که باید تمرکزشان روی توپ میبود، حالا گوششان به رادیو و دلشان در مرزها بود. تیمی که نهتنها باید با حریفان میجنگید، بلکه گرفتار یک «جنگ روانی» ناجوانمردانه در کشور میزبان و «فروپاشی روانی» ناشی از نگرانی برای خانوادههایشان در ایران شده بود.
بیشتر بخوانید: به جام جهانی میرویم؛ بسیار هم عالی! حالا این چند خط را هم بخوانید…
مسئولیت این خبر با سایت منبع و جامعه ورزشی آفتاب نو در قبال آن مسئولیتی ندارد. خواهشمندیم در صورت وجود هرگونه مشکل در محتوای آن، در نظرات همین خبر گزارش دهید تا اصلاح گردد.
آخرین اخبار ورزشی از فوتبال ایران و باشگاه های جهان را در سایت ورزشی آفتاب نو بخوانید
