کیهان ورزشی-
راجا ناینگولان، هافبک دفاعی سابق تیم ملی بلژیک و باشگاههای رم و اینتر است که اگر چه از نظر فنی بازیکنی قابل توجه بود، اما حاشیههای فراوانش مانع از درخشش او شد. این بازیکن در گفتوگویی با “فورفورتو” با لحن خاص خودش در مورد روزهای حضور در فوتبال ایتالیا و تیم ملی بلژیک صحبت کرده که در ادامه میخوانید.
* در سال ۱۹۸۸ از والدینی که از اندونزی به اروپا مهاجرت کرده بودند، در بلژیک به دنیا آمدید. سالهای اولیه زندگیتان چطور بود؟
میتوانم بگویم که من فرزندی از بلژیک و اروپای مدرن هستم و شاید به همین خاطر هم همیشه در هر جایی که زندگی کردهام، به راحتی خودم را با شرایط وفق دادهام. از محیطی با چند فرهنگ میآیم و از وقتی بچه بودم همیشه باید شرایط سخت را مدیریت میکردم. به خاطر دارم که همیشه با خواهر دوقلویم بازی میکردم و به دنبال برادر بزرگترم بودم. از نظر ورزشی هم برای من همیشه همه چیز به شکلی طبیعی اتفاق میافتاد. در هر زمینه خودم همه چیز را یاد میگرفتم. به طور مثال، دانشآموز خوبی بودم و همیشه درسهایم را میخواندم. با این وجود همیشه منتظر زنگ مدرسه بودم تا بتوانم بروم و فوتبال بازی کنم.
* در ۱۷ سالگی زادگاه تان را رها کردید تا به باشگاه پیاچنزا در ایتالیا بپیوندید. آن انتقال چطور بود؟
فرصت انتقال به ایتالیا برایم پیش آمد و نمیتوانستم از آن بگذرم. در حالی به پیاچنزا رفتم که حتی یک کلمه ایتالیایی هم بلد نبودم، اما خیلی زود خودم را وفق دادم. خیلی زود توانستم به مردم و فرهنگ آنها عادت کنم. حالا ایتالیا خانه دوم من است و وقتی از فوتبال دست بکشم آنجا زندگی خواهم کرد.
* فکر نمیکنید رفتنتان به ایتالیا شما را از دید مربیان تیم ملی بلژیک دور کرد؟
شاید، چون تا سال ۲۰۲۱ که به بلژیک آمدم و برای آنتورپ به میدان رفتم، هیچوقت به شکل حرفهای در زادگاهم بازی نکرده بودم ولی در مقایسه با من با بازیکنان دیگر خیلی بهتر رفتار شد. من باید بیشتر تلاش میکردم، اما اگر چه مقداری زمان برد ولی در نهایت موفق شدم در سال ۲۰۰۹ به تیم ملی دعوت شوم.
* در سال ۲۰۱۴ از کالیاری به رم رفتید و توانستید در بیش از ۲۰۰ بازی برای این تیم به میدان بروید. بسیاری از هواداران رم شما را یکی از اسطورههای این باشگاه میدانند.
این مهمترین نکته برای من است. به دست آوردن دل هواداران. اگر چه با رم به هیچ قهرمانی نرسیدیم باز هم همیشه هواداران در قلب من هستند.
* در یورو ۲۰۱۶ بلژیک در میان تیمهای مدعی قهرمانی بود و شما یکی از بازیکنان کلیدی آن تیم محسوب میشدید و حتی در یک چهارم نهایی مقابل ولز گلزنی کردید. شکست در آن بازی چه حسی داشت؟
هنوز هم نمیدانم چطور در آن بازی شکست خوردیم. تنها چیزی که میتوانم به شما بگویم این است که احتمالا تیم متحدی نبودیم. شاید مارک ویلموتس، سرمربی تیم، باید همدلی بیشتری بین بازیکنان ایجاد میکرد. این حس وجود داشت که انگار مجبور است به نوعی با بازیکنانی مثل ادن هازارد، کوین دیبروینه و روملو لوکاکو مانند فوقستارهها رفتار کند و همین باعث عدم توازن در نحوه رفتار با بازیکنان تیم ملی میشد.
* در سال ۲۰۱۸ عضوی از تیم رمی بودید که در بازی برگشت مرحله نیمهنهایی لیگ قهرمانان، لیورپول را با نتیجه ۴ بر ۲ شکست دادید، اما با توجه به شکست ۵ بر ۲ در دور رفت، حذف شدید. کنار رفتن از تورنمنت به این شکل چقدر ناراحتکننده بود؟
شایسته حضور در دیدار فینال بودیم. ترنت الکساندر – آرنولد با دست مانع از سانتر استفان الشراوی شد که باید بابت آن کارت قرمز میگرفت و یک پنالتی برای ما گرفته میشد، اما داور این مسئله را ندید و ما حذف شدیم. اگر این بازی امروزه انجام میشد، با توجه به تکنولوژی کمکداور ویدئویی، این ما بودیم که در فینال مقابل رئالمادرید قرار میگرفتیم.
* برای جام جهانی ۲۰۱۸ نیز از فهرست تیم ملی کنار گذاشته شدید. این موضوع چقدر آزارتان داد؟
لیاقت حضور در جامجهانی را داشتم، چرا که در آن سال یکی از بهترین فصلهایم را با رم سپری کرده بودم. هنوز هم درک نمیکنم که چرا در فهرست تیم برای جامجهانی نبودم. میتوانستیم قهرمان شویم ولی در نهایت سوم شدیم. باور دارم که میتوانستم تفاوتها را رقم بزنم.
* آیا روبرتو مارتینز، سرمربی تیم، دلیل تصمیمش را به شما توضیح داد؟
نمیدانم که مارتینز به سبک بازی من علاقه نداشت یا مشکل چیز دیگری بود، اما هیچوقت نگفت که چرا برای جامجهانی مرا به تیم ملی دعوت نکرده است. در یک فهرست ۲۳ نفره چطور ممکن است نتوانید جایی برای بازیکنی پیدا کنید که در نیمهنهایی لیگ قهرمانان آن سال دو گل زده است؟
* چه حسی داشتید که جامجهانی را از خانه تماشا کردید؟
به شدت عصبانی بودم. نمیخواهم وانمود کنم که این طور نبود. میدانستم که لیاقت حضور در تیم را داشتم و میتوانستم کمک کنم. مارتینز احتمالا از مهمانیهای شبانه من، نوشیدنهایم و سیگار کشیدنم خوشش نیامده بود، اما همیشه سطح توانایی و تعهدم به تیم را در زمین مسابقه ثابت کردهام. زندگی شخصی من ربطی به آن نداشت.
* فکر نمیکنید چند پسته بودن شما و این که در تیم ملی یک پست ثابت نداشتید، شانس دعوتتان را کاهش داد؟
باید طور دیگری باشد. اگر بازیکنی بتواند در چند پست بازی کند، برای یک تورنمنت ارزشمندتر میشود. احتمالا مارتینز از سبک بازیام خوشش نمیآمد ولی مطمئنم که میتوانستیم فاتح جامجهانی شویم. با عصبانیت مسابقات را نگاه کردم و در این تصور بودم که چه چیزهایی میتوانستم به این تیم بدهم، به خصوص در جریان شکست مقابل فرانسه در نیمهنهایی یا در برابر ژاپن که در لحظات آخر گلزنی کردیم. در تمام زندگیام به این موضوع فکر خواهم کرد.
* در سال ۲۰۱۹ و ۳۱ سالگی به کالیاری برگشتید، همان تیمی که فوتبالتان در ایتالیا ۹ سال پیش با آن شروع شده بود. چه چیزی باعث شد چنین تصمیمی بگیرید؟
به نظرم لحظاتی در زندگی وجود دارند که باید تغییر ایجاد کنید. وقتی جوان بودم شخصیتم را در محیطهای پرچالش شکل دادم و به همین خاطر میتوانم تشخیص دهم که چه چیزی در زندگی واقعا اهمیت دارد. به همین خاطر وقتی همسرم دچار سرطان سینه شد، تصمیم گرفتم به ساردینیا برگردم تا او بتواند کنار خانوادهاش باشد. خوشبختانه، همه چیز برایش خوب پیش رفت. همچنین شروعی خوب در مسابقات آن فصل داشتیم. در ماه دسامبر تیم چهارم جدول بودیم و در ماههای اولیه حس میکردم میتوانیم هر تیمی در لیگ را شکست دهیم.
* فصل ۲۰۲۴-۲۰۲۳ را در لیگ اندونزی سپری کردید که زادگاه پدرتان است. آیا به نوعی حس میکردید که به خانه رفتهاید؟
یک تجربه معمولی بود. باشگاهی از آن کشور با من تماس گرفت و تصمیم گرفتم به آنجا بروم و ریشههایم را پیدا کنم. اگر بخواهم صادق باشم، ۶ ماه بازی و تنهایی زندگی کردن در آنجا یکی از بهترین اتفاقات عمرم بود. مردم آنجا فوقالعاده بودند، همیشه لبخند میزدند و کمک میکردند. به آنجا رفتم تا گذشتهام را پیدا کنم و تحت تاثیر عشق و علاقهای که مردم آنجا به من نشان دادند، قرار گرفتم. همچنین حس آزادی داشتم. در اندونزی میتوانید با هر لباسی که دوست دارید بیرون بروید.
* به تازگی از تیم لوکرن جدا شدید تا به یک تیم بلژیکی دسته دویی دیگر یعنی پاترو آیسدن بروید. بازی در این سطح چه حسی دارد؟
بازیکنان لوکرن کنار من کمی احساس خجالت میکردند، چون هیچوقت فرصت بازی در بالاترین سطح را نداشتند، اما به هم احترام میگذاشتیم. همیشه این را گفتهام. اگر به من احترام بگذارید، من هم به شما احترام میگذارم.
* آیا تصویر شما در اذهان هواداران اندکی مخدوش است؟
شاید، اما خودم این طور فکر نمیکنم. خیلی سادهتر از چیزی هستم که مردم فکر میکنند. مطمئنم همیشه همان کسی بودهام که دوست داشتم باشم. یک انسان واقعی. هیچوقت ماسک نزدم تا ذات واقعی خودم را پنهان کنم. میدانم که فوتبال همه چیز نیست. زندگی میتواند پر از تجربههای مختلف باشد. وقتی پیر میشوم، نمیخواهم با نگاه به گذشته حس کنم که زندگیام را هدر دادهام. همیشه بابت کارهایی که کردهام تاوان دادهام. اعتراف میکنم که گاهی اوقات هم مرتکب اشتباه شدهام، اما هیچوقت به کسی آسیبی نزدهام. هدفم در زندگی این است که شاد باشم. مردم میتوانند هر چه دوست دارند در مورد من بگویند. برایم اهمیتی ندارد.
*آرمین زمانی
مسئولیت این خبر با سایت منبع و جامعه ورزشی آفتاب نو در قبال آن مسئولیتی ندارد. خواهشمندیم در صورت وجود هرگونه مشکل در محتوای آن، در نظرات همین خبر گزارش دهید تا اصلاح گردد.
آخرین اخبار ورزشی از فوتبال ایران و باشگاه های جهان را در سایت ورزشی آفتاب نو بخوانید
