دوست داشتم که در منچستریونایتد بمانم

کیهان ورزشی- 

دیه‌گو فورلان یکی از مشهورترین مهاجمان تاریخ فوتبال اروگوئه است که سابقه بازی در منچستریونایتد، اتلتیکومادرید و اینتر را دارد. این بازیکن در گفت‌وگویی با “فورفورتو” در مورد دوران حضورش در ترکیب “شیاطین سرخ”، همبازی شدن با رونالدو و مسائل مختلف دیگر صحبت کرده است که در ادامه می‌خوانید.

* از کودکی همیشه مهاجم بودید؟

وقتی هفت سال داشتم، در مورد دروازه‌بانی کنجکاو بودم. جام‌جهانی ۱۹۸۶ بود که دروازه‌بانان بلژیک و آلمان را با لباس‌های زرد دیدم و خیلی زود یک دست لباس کامل دروازه‌بانی با دستکش برایم خریدند. از بازی درون دروازه خوشم می‌آید، اما همیشه بیش از این که مانع گلزنی شوم، دوست داشتم گل بزنم.

* در ژانویه ۲۰۰۲ از ایندیپندینته به منچستریونایتد رفتید.

در سال ۲۰۰۱ مقابل بوکاجونیورز بازی کردیم. آن موقع خبر نداشتم که یکی از استعدادیابان منچستریونایتد در کنار مارتین فرگوسن، برادر الکس فرگوسن، روی سکو‌ها بازی مرا تماشا کرده بودند. ۵ بر ۲ باختیم، اما من گلزنی کردم و عملکردم خوب بود. از آن روز به بعد، مرا زیر نظر گرفتند و در نهایت مدیر برنامه‌هایم گفت که واقعا به من علاقه دارند. یونایتد یکی از بزرگترین باشگاه‌های جهان است و به همین خاطر باورکردنش سخت بود. چندین هفته طول کشید تا باور کنم علاقه‌شان جدی است.

* اولین گفت‌و‌گو‌یتان با الکس فرگوسن چگونه پیش رفت؟

اولین بار تلفنی حرف زدیم. من در مدرسه دو زبانه درس خوانده بودم و با وجود لهجه غلیظ سر الکس و اضطرابی که داشتم، توانستیم حرف همدیگر را بفهمیم. وقتی به انگلیس رسیدم، در اولدترافورد منتظرم بود و همه جای ورزشگاه را نشانم داد. از همان دیدار اول دیدم که او چقدر دوست داشتنی است. به خاطر دارم که در تور پیش‌فصل در آمریکا، با فن‌نیستلروی در هتل تنیس بازی می‌کردم. سر الکس می‌دانست از کودکی تنیس بازی کرده‌ام و به همین خاطر با شوخی‌هایش حواس فن‌نیستلروی را پرت کرد و در نهایت من پیروز شدم.

* رفتن از آرژانتین به انگلیس تغییر بزرگی بود؟

تضاد زیادی داشت. رفتن از لیگ نسبتا خوبی مثل آرژانتین به لیگی که بهترین بازیکنان دنیا در آن بازی می‌کنند. در انگلیس، سرعت بازی متفاوت است و بازیکنان فیزیکی‌تر هستند. در چند ماه اول، فرصت بازی چندانی به من نرسید ولی در رختکن احساس راحتی داشتم. خوان‌سباستین ورون به من کمک کرد که در تیم جا بیفتم. او شخصیتی قوی داشت و از لحظه‌ای که به رختکن پا گذاشتم، مراقبم بود.

* بهترین خاطره‌تان در منچستریونایتد چیست؟

در دومین فصلم، فاتح لیگ برتر شدیم و توانستم تاثیرگذار باشم. در دیدار مقابل چلسی و همچنین در آنفیلد مقابل لیورپول، گل‌های مهمی زدم.

* با دیوید بکام و کریستیانو رونالدو هم‌تیمی بودید. آنها چگونه بودند؟

بکام یک پدیده جهانی بود، نه تنها به خاطر توانایی‌هایش در فوتبال، بلکه به خاطر فعالیت‌های خارج از فوتبالش. انگار در کنار یک فوق‌ستاره هالیوود بودیم. با وجود تمامی حواشی اطرافش، یک بازیکن حرفه‌ای واقعی بود. در آن زمان رونالدو تازه داشت توانایی‌هایش را بروز می‌داد. برای فتح جهان عطش داشت و به خاطر توانایی‌های فیزیکی و تکنیکی‌اش مورد توجه قرار گرفته بود، اما نکته مهم در مورد او اشتیاقش برای “بهترین” بودن بود و همیشه چیز‌های بیشتری می‌خواست. همان موقع هم خیلی خوب بود ولی به نظرم فقط خودش می‌دانست که قرار است تبدیل به یکی از اسطوره‌های دنیای فوتبال شود.

* به نظرتان استحقاق فرصت بازی بیشتر در منچستریونایتد را داشتید؟

رقابت بسیار شدیدی وجود داشت. در یکی از بهترین تیم‌های دنیا بودم. می‌توانستم بیشتر به میدان بروم، اما همان‌قدر به من بازی رسید. دوست داشتم بمانم ولی با توجه به این که می‌دانستم فرصت بازی مد نظرم را پیدا نخواهم کرد، به نظر ایده خوبی بود که در باشگاهی دیگر به دنبال فرصت بازی بیشتر باشم. تصمیم آسانی نبود، چون قراردادم با باشگاه ۵ ساله بود. فکر می‌کنم تصمیم درستی گرفتم.

* بعد از رفتن‌تان به ویارئال در سال ۲۰۰۴، همه چیز تغییر کرد.

ویارئال باشگاهی بود که می‌خواست رشد کند و هدفش قرار گرفتن در میان بزرگان اسپانیا بود. پیشنهاد مالی آنها خیلی خوب بود، اما چالش ورزشی که برای خودشان تعریف کرده بودند، جذاب‌تر بود. به تازگی دائما در اروپا بازی می‌کردند و با حضور مربی‌ای مثل مانوئل پلگرینی، به نظر آینده امیدبخشی داشتند.

* در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۴ برای اولین بار برنده کفش طلا شدید. فکر می‌کردید بتوانید اینقدر سریع تاثیرگذار ظاهر شوید؟

هیچوقت. دو کفش طلای دوران حرفه‌ای من زمانی به دست آمد که برای ویارئال و اتلتیکومادرید بازی می‌کردم، در حالی که فکر می‌کردم در منچستریونایتد شانس بیشتری برای رسیدن به این دستاورد داشته باشم.

* آیا هنوز هم بابت شکست مقابل آرسنال در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۵ ناراحت هستید؟

در دیدار دور رفت در هایبوری، آرسنال تیم برتر بود و لیاقت برد یک بر صفر را داشت. در دیدار برگشت، استحقاق ما بیشتر بود ولی عملکرد ینس لمن عالی بود. اگر خوان رومن ریکلمه توانسته بود آن پنالتی دقیقه آخری را گل کند، به نظرم در وقت‌های اضافه برنده می‌شدیم. متاسفانه موفق نشدیم، اما با گذشت زمان ویارئال می‌تواند به خودش افتخار کند که توانست تا نیمه‌نهایی پیش برود.

* بعد از پیوستن به اتلتیکومادرید در سال ۲۰۰۷، توانستید لیگ اروپا و سوپر کاپ اروپا را فتح کنید.

رفتن به اتلتیکو تصمیم ساده‌ای نبود، چون آنها تیمی بی‌ثبات بودند و هنوز به تیمی که امروزه و زیر نظر دیه‌گو سیمئونه هستند، تبدیل نشده بودند. آن روز‌ها مشکلات مالی داشتند و نیمکت مربیگری تیم هم ثبات نداشت. ترک ویارئال هم برای من آسان نبود. بهترین خاطره‌ام از دوران حضورم در اتلتیکو احتمالا فینال لیگ اروپا است که مقابل فولام به برتری رسیدیم.

* دیه‌گو فورلان، لوئیز سوارز و ادینسون کاوانی. راز هماهنگی شما سه نفر در مثلث خط حمله تیم ملی اروگوئه چه بود؟

کاوانی بیش از همه ما از خودگذشتگی می‌کرد، چون باید در کناره‌های زمین به میدان می‌رفت. سوارز و من در مرکز بودیم. هر دوی آنها در اروپا به خوبی می‌درخشیدند و حضور در کنارشان در تیم ملی یک موهبت بود، زیرا کمک کردند سطح نسلی که توانست تاریخ‌ساز شود، بالا برود.

* در جام‌جهانی ۲۰۱۰، آقای گل مشترک مسابقات شدید، بهترین بازیکن تورنمنت لقب گرفتید و اروگوئه توانست چهارم شود. آن تورنمنت به نظرتان چگونه بود؟

تقریبا شکست‌ناپذیر بودیم. نتوانستیم به جام‌جهانی ۲۰۰۶ آلمان صعود کنیم و سپس ناگهان در جام‌جهانی ۲۰۱۰ در یک قدمی فینال بودیم. در دوره‌های قبل با وجود نسل خوبی از بازیکنان، ناکامی‌های زیادی را تجربه کرده بودیم. می‌خواستیم دوباره شادی را به هواداران بازگردانیم. ما کشوری کوچک هستیم ولی به جهان نشان دادیم که در عین حال چقدر می‌توانیم بزرگ باشیم.

*آرمین زمانی